της βροχής

Εικαστική έκθεση 2716/99
Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων
Εγκαίνια έκθεσης: 2 Μαίου 2011 στις 8:00 μ.μ.
Διάρκεια έκθεσης: 2–11 Μαίου 2011

“Πώς ρωτούν ποιός είσαι “συ”;
Και δεν έχουν εκείνη
την πολύτιμη αιδώ
να δουν τα μάτια του ρωτούμενου.”
Γ. Κοκκινίδη, απόσπασμα από τη συλλογή “Το σκηνικό μιας αιτίας”, έκδοση του περιοδικού
«Νεώριον», Χανιά, 1995


Ο Ν. 2716/99 «για την ανάπτυξη και τον εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών ψυχικής υγείας» επιχείρησε να απαλείψει τις “αποθήκες ψυχών” του 20ού αιώνα και να ξεκινήσει τις διαδικασίες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, να μεταβάλλει ουσιαστικά τη στάση του κράτους απέναντι στους ψυχικά νοσούντες.
Η εικαστική έκθεση φοιτητών και αποφοίτων του τμήματος Πλαστικών Τεχνών και Επιστημών της Τέχνης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, με τίτλο”2716/99”, αναφέρεται στον νόμο που επέφερε την αποασυλοποίηση των ψυχασθενών στην Ελλάδα. Εστιάζει στο γεγονός πως η “ελευθερία δεν υφίσταται ανάμεσα στα κάγκελα” και επιχειρεί να καταστήσει το θεατή κοινωνικά και επικοινωνιακά διαθέσιμο απέναντι σε μια τέτοια ετερότητα.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες :
Mιχάλης Αγγελίδης, Ελεάνα Αντωνάκη, Κωνσταντίνος Γιώτης, Αλεξία Καραβέλα, Mάρκος Καρέλλας, Κωνσταντίνος Κωτσής, Tάκης Μανδέλης, Ελένη Μολύβα, Γρηγόρης Μυριώτης, Γεωργία Νικολάου, Νανά Σεφερλή

Επιμέλεια έκθεσης: Χαρίσης Χρήστος
Σύλληψη ιδέας – συνεπιμέλεια: Ιωάννα Μπίτου, Μιχάλης Αγγελίδης
Κείμενο: Κώστας Ιωαννίδης
Γραφιστική επιμέλεια έκθεσης: Ιωάννα Μπίτου

Λοιπόν λίγα έμειναν, πολύ λίγα, αν κοιτάξεις γύρω το βλέπεις...μαμά από πότε έχουν να σε πληρώσουνε; Από Γενάρη.....μαμά τι κάνεις; Καλά είμαι παιδί μου...αναρωτιέμαι τι περιμένουμε, αναρωτιέμαι γιατί μουδίασαμε τόσο που μείναμε στα σπίτια μας...και ως άνθρωπος από την φύση του αισιόδοξος αναρωτιέμαι τι θα μας σώσει...

Λίγα πράγματα, λίγα έμειναν...το ΜΑΖΙ και η ΤΕΧΝΗ

μαζί

μαζί , γιατί τα πιασμένα χέρια και οι αγκαλιές είναι από τα λίγα όπλα μας, μαζί γιατί οι μέρες μόνο έτσι αντέχονται, γιατί οι κουβέντες έχουν ανάγκη να γίνονται

και τέχνη

τέχνη , γιατί οι καρδιές πεινάνε με μια πείνα που χει ανάγκη από φευγιό

να γυρίσουμε πίσω στην ρίζα, εκεί στην αρχή στον εαυτό κοντά, να μιλήσουμε και να κοιταχτούμε ξανά, με αλήθειες και με αγάπη

γιατί παίδες, οι μέρες είναι δύσκολες

ο οδοιπόρος

" - Μην κοιτάζεις το Δρόμο. Ακολούθησέ τον
μέχρι τέλους.
[...]

- Όχι ακόμη. Θα φύγω μόνο όταν αισθανθώ τη δυστυχία του να σταματάς. "

.

κενός κενός είμαι κενός παρατηρώ μόνο δεν συγκινούμαι και δεν συγκινώ μόνο κοιτώ κοιτώ όλο κοιτώ την ζωή που απλά περνά μπροστά αδύναμος να δράσω η να πω αυτό που φεύγει αυτό που έρχεται ότι υπήρξε και σε κανε να υπάρξεις είναι κενό Εκείνος ο πόνος κενός ο ύπνος κενός ο δρόμος ο χρόνος έτσι είναι ο θάνατος κενός ,ρώτησε.

ΚΑΒΑΦΗΣ 13 τραγούδια

Εντάξει, συμφωνώ ότι με την Πλάτωνος μου είναι δύσκολο να είμαι αντικειμενικός, έκανα όμως φιλότιμες προσπάθειες...και μετά ήρθε ο ΚΑΒΑΦΗΣ της.
Δεν ξέρω τι να σου πρωτοπώ για αυτό το έργο...Ας αρχίσω από κάποια σημαντικά θέματα λοιπόν....η Πλάτωνος τοποθετεί τον Καβάφη στο σήμερα όπως νομίζω του αρμόζει, με τον ήχο της σύγχρονο αλλά και απόλυτα συγχρονισμένο ιδιοσυγκρασιακά με τον Καβάφη, τουλάχιστον όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι, έπειτα θα έλεγα πως τον κοιτάζει με ειλικρίνεια μιας και την αγάπη την θεωρώ δεδομένη, την ειλικρίνεια που αρμόζει σε έναν ποιητή που γράφει δίχως περίφραση για την ζωή του τη μέρα του και τη νύχτα του... βουτάει τόσο βαθιά στον κόσμο του Καβάφη που δεν μπορείς να αποφύγεις ή να αγνοήσεις τίποτα σε μιαν ακρόαση και με τον εξαιρετικό κύριο Παλαμίδα διαφορετικό σχεδόν σε κάθε τραγούδι κατάφερε να φτιάξει ένα δίσκο εξαιρετικό και να προσεγγίσει τον Καβάφη όπως του αξίζει... κι αν δεν το αγόρασες ακόμη περίμενε μέχρι τις 24 που βγαίνει και σε βινύλιο.

http://www.youtube.com/watch?v=utAhCmaa1Oc&feature=related